Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Adamın kafasında şiddetli bir yara izi mevcuttu. Çetin savaşların başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaşta ağır izler asıt olmuş mültecilerin bakılan Danca tesisinde bir zaman bakım devam ediyordu. Sağ kolu kullanamıyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Bazı günlerde elime birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının alması için okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile ortamında uyum güçlüğü.

Psikolog uzmanı çabalar sonuç vermedi. İdare, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman kalktı, “Muallim!” bağırdı koşarak dedesinin elini öfkeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çorap giymiştim. Dede, terlikle geldi. Yeleğin altına giydiği beyaz entarisini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımızda, o çocuk çok rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba oğlu sık sık evden uzaklaştığını, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle haklı şekilde yatarken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle Rahman’ın bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ile koordine görevi bana verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama canı acı duydu, uzun yoğun üzüldü. Onu avutmak için elinden tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir adet kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. O çocuk, farklı renklerde boya kalemleriyle bir karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça uğraşmış, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. O yıl farklı başka bir kurumda görev aldım. O çocuk unuttum.

Yürürken Nasır ile buluştum. Bana gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sıkıca çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü karardı; bana gizlemedi. Rahman sonraki zamanlarda birçok Suç olaylara karışarak yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesinden alınarak sorunlu gençlerin eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza karşılık o çocuğu elinden alınmamış olduk.